Zielone Świątki, które przypadają na 24 maja, to potoczna nazwa uroczystości Zesłania Ducha Świętego, jednego z najważniejszych świąt roku kościelnego, przypadającego w szóstą niedzielę po Wielkanocy, a więc pięćdziesiątego dnia po Zmartwychwstaniu, zazwyczaj w maju. W tradycji chrześcijańskiej obchody rozciągają się również na poniedziałek, tworząc dwudniowe święto.
W liturgii Kościoła Zesłanie Ducha Świętego upamiętnia wydarzenie opisane w Dziejach Apostolskich – zstąpienie Ducha Świętego na Maryję oraz Apostołów, co uznawane jest za symboliczny moment narodzin Kościoła jako wspólnoty obdarzonej mocą do głoszenia Ewangelii. Nawiązuje do zapowiedzi Jezusa: „Gdy przyjdzie Duch Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie” (J 15, 26). W ten sposób ukazuje się ciągłość dzieła Chrystusa: nie tylko założenie Kościoła, lecz także powierzenie go opiece i prowadzeniu Ducha Świętego po zmartwychwstaniu. Święto to znane jest w Kościele od IV wieku (wspomina się rok 306) i pierwotnie miało formę dłuższych, nawet siedmiodniowych obchodów, podczas gdy współcześnie ogranicza się do dwóch dni.
Korzenie Zielonych Świątek są jednak starsze niż sama tradycja chrześcijańska i sięgają dawnych obrzędów ludowych o charakterze pogańskim. Nazwa i zwyczaje wywodzą się z prasłowiańskiej uroczystości wiosennej zwanej Stado, związanej z oczekiwaniem na nadejście lata, odrodzeniem przyrody oraz prośbą o urodzaj. Obrzędy te miały zapewnić obfite plony, pomyślność ludzi i zwierząt, a zarazem ochronę przed „złym okiem” i złymi duchami.
W ramach tych praktyk domostwa, stodoły, obejścia i płoty dekorowano zielonymi gałęziami, głównie brzozy i wierzby, „mając” (czyli ozdabiając) wiosenną zielenią przestrzeń życia codziennego. Zwierzęta gospodarskie okadzano dymem z palonych ziół, którym przypisywano moc oczyszczającą i ochronną, a ich rogi i uprzęże przybierano wiankami z kwiatów. Współcześnie wiele z tych elementów – obecność zieleni, gałązek, kwiatów – pozostało w ludowej i parafialnej obyczajowości związanej z Zielonymi Świątkami, choć dziś dominujące znaczenie ma już wymiar chrześcijański.
